श्रुती चॅटर्जी

काही माणसांशी कितीही वर्षांपासून ओळख असली तरी ते नातं कधीच एका ठराविक मर्यादेच्या पुढे जात नाही किंवा बऱ्याचदा फक्त ओळखीपुरतंच मर्यादित राहतं. तर काही माणसं अगदी भेटताक्षणीच आपलंसं करून टाकतात, असं वाटतं जणू काही आपली वर्षानुवर्षीची घट्ट मैत्री आहे. सुदैवाने मला माझ्या आयुष्यात अशी काही माणसं भेटली, त्यांच्यापैकीच एक म्हणजे श्रुती चॅटर्जी.

माझी आणि श्रुतीची ओळख माझ्या अगदी पहिल्यावाहिल्या कंपनीत झाली. कॉलेजमधून पासआउट झाल्यावर जॉबसाठी इंटरव्यू देणं चालूच होतं. सुदैवाने माझी कॉलेजमधली एक मैत्रीण श्वेता ज्या कंपनीत नुकतीच जॉईन झाली होती, तिच्या रेफरन्समुळेच मलाही तिथेच जॉब लागला. पहिल्या दिवशी सगळ्या जॉइनिंग फॉरमॅलिटीज संपल्यावर मी श्वेताला लंच टाइम मध्ये भेटले आणि ऑफिस बद्दल माहिती घेत होते तेव्हा अचानक कुठुनशी एक मुलगी आली आणि श्वेताच्या पाठीत धपाटा घालत म्हणाली, “झालं का, चल राउंड मारायला.” आमच्या महत्वाच्या बोलण्यात अचानक असं येऊन डिस्टर्ब करणं खरं तर मला आवडलं नव्हतं म्हणून मी जराशा त्रासलेल्या नजरेनेच तिच्याकडे पाहिलं. सावळी, बोलके आणि मिश्किल डोळे, कुरळे केस, मध्यम उंची आणि बांधा आणि चेहऱ्यावर पसरलेलं प्रसन्न हसू. तेवढ्यात श्वेता तिला म्हणाली, “हो आलेच थांब, ही माझी मैत्रीण अनुया, आजच जॉईन झालीये ना. तिला जरा ऑफिस बद्दल सांगत होते.” तिचं वाक्य पूर्ण होतंय न होतंय तोच ती पटकन म्हणाली, “अच्छा हीच का तुझी ती मैत्रीण आजपासून जॉईन होणार होती ती? वेलकम वेलकम. काही टेन्शन घ्यायचं नाही, ऑफिस मस्त आहे. बिनधास्त राहा, एन्जॉय कर. काही लागलं तर आम्ही आहोतच मदतीला. काय?” असं म्हणून तिने माझ्याशी शेकहॅन्ड केलं. पहिल्या क्षणी जिच्यावर मी आगाऊ म्हणून मनातल्या मनात लेबल लावलं होतं, तिच्या या बोलण्याने दुसऱ्याच क्षणी मला जिंकून घेतलं. कोणत्याही अनोळखी व्यक्तीलाही आपलंसं करून घेण्याची तिच्यात ताकद आहे हे मला त्या आमच्या पहिल्या भेटीतच तिने दाखवून दिलं. ही आमची पहिली भेट पुढे जाऊन घट्ट मैत्रीत बदलणार आहे असं त्यावेळी मला वाटलं नव्हतं.

जिथे माझ्याच टीममधले लोकही सुरुवातीला नवीन आहे म्हणून माझ्याशी जपून आणि औपचारिक वागत होते, तिथे ही मुलगी मात्र दुसऱ्या टीममधली असूनही माझ्याशी फार वर्षांपासूनची ओळख असल्यासारखी वागायची. एकदम मोकळं, बिनधास्त. बिनधास्तपणा हाच तिचा मुख्य गुण होता म्हटलं तरी चालेल. कधीही भेटली की हसतमुख चेहऱ्याने हाय हॅलो म्हणणार, कधी मधेच येता जाता चापट मारणार, कधी येता जाता लॅपटॉप मध्ये डोकावून म्हणणार, “काम कर टाईमपास नको.” असं काही ना काही चालूच असायचं तिचं. कॉर्पोरेटच्या ‘फर्स्ट नेम’ कल्चरमुळे पहिल्या भेटीत आणि त्यानंतरही काही दिवस मला तिचं आडनाव जाणून घेण्याची गरजच पडली नाही. जेव्हा ऑफिसच्या मेसेंजरवर फावल्या वेळात तिच्याशी गप्पा माराव्या असं वाटलं, तेव्हा सगळ्या एम्प्लॉयींच्या यादीत हिला नेमकं कसं शोधायचं म्हणून मी पहिल्यांदा श्वेताला तिचं पूर्ण नाव विचारलं. एवढे दिवस माझ्याशी मराठीत बोलणाऱ्या मुलीचं आडनाव ‘चॅटर्जी’ आहे हे ऐकून मी चकित झाले. आणि मग टिपिकल मराठी माणसाचा नेहमीचा प्रश्न मी तिला विचारला, “बंगाली असूनही तुला एवढं चांगलं मराठी कसं येतं गं?” यावर तिने तिच्या नेहमीच्या मिश्किल पद्धतीने उत्तर दिलं, “कम ऑन, बॉर्न अँड ब्रॉट अप इन मुंबई आहे मी. एवढी वर्षं मुंबईत राहून मराठी येणारच ना. आणि तशीपण मी आहेच मल्टीटॅलेंटेड”. मला पटल्यासारखं वाटून मी मान हलवली तेव्हा लगेच मोठ्याने खळखळून हसत ती पुढे म्हणाली, “जस्ट किडींग गं. माझी आई मराठी आहे आणि बाबा बंगाली त्यामुळे मला मराठी इतकं चांगलं येतं. लव्ह मॅरेजचे फायदे यू नो.” असं म्हणून तिने डोळे मिचकावले.

त्यामुळेच की काय बंगाली रसगुल्ल्याचा गोडवा आणि मराठी लवंगी मिरचीचा झणझणीत ठसका या दोन्ही गोष्टींचं योग्य मिश्रण होतं तिच्या व्यक्तिमत्वामध्ये. जितकी प्रेमळ, मनमिळावू तितकीच हजरजबाबी आणि फटकळ सुद्धा. चांगल्यांशी चांगलं वागणार पण कोणी वाकड्यात शिरलं की लगेच अरे ला कारे करणार. अशा मुलीची श्वेतासारख्या अगदी दुसरं टोक असलेल्या मुलीशी कशी काय मैत्री झाली हा प्रश्न मला नेहमी पडायचा. श्वेता म्हणजे अगदी निरागस, भोळी भाबडी. छक्के पंजे, डावपेच, कारस्थानी माणसं अगदी काहीही ओळखू न येणारी साधी सरळ मुलगी. आणि श्रुती मात्र याच्या अगदी उलट. पण खरं तर म्हणूनच श्वेताला या कॉर्पोरेटच्या स्वार्थी जगात श्रुतीसारख्या मैत्रिणीची गरज होती, किंबहुना कदाचित श्वेताचा हा वीक पॉईंट ओळखूनच की काय, श्रुतीच तिला धरून होती. “इतकी कशी गं तू साधी, जरा माणसं ओळखायला शिक, तू कशाला ऐकून घेतलंस मग, तू पण बोलायचं ना बिनधास्त, त्याला सांग सरळ मला नाही जमणार आज म्हणून.” ही अशी वाक्य तिला श्वेताला सांगताना मी सर्रास ऐकलंय. तिच्या या अशा बिनधास्त, बेधडक स्वभावामुळे आम्ही तिला गमतीत ‘श्रुती भाय’ म्हणायचो.

त्यांच्या टीमला बऱ्याचदा शिफ्टस मध्ये काम करावं लागायचं तेव्हा सुरुवातीला श्वेताला त्याच्याशी जुळवून घेणं कठीण गेलं. पण श्रुती मात्र बिनधास्त असायची. एकदा मी तिला विचारलं, “काय गं, असं सकाळी ४ वाजता घरातून निघताना किंवा रात्री १२ वाजता घरी एकट्याने जाताना तुला भीती नाही वाटत?” “ह्या… त्यात काय भ्यायचं? मला कराटे येतात, कोणाची हिंमत आहे का मला हात लावायची? माझ्याकडे नजर वर करून बघू तर देत कोणी, मीच त्याचं काय करून कुठे फेकून देईन ना, की पोलिसांना पण सापडणार नाही.” असं म्हणून तिच्या नेहमीच्या स्टाईलने मोठ्याने हसली. “वाह, तुला कराटे येतात? मला पण शिकव ना.” माझ्या नजरेतलं कौतुक आणि अविश्वास बघून ती पुन्हा डोळे मिचकावत म्हणाली, “अगं मी काही ब्लॅक बेल्ट नाही, मागे एकदा एका कॅम्पला गेले होते तेव्हा तिकडे बेसिक डिफेन्स शिकवला होता. तेवढं येतं फक्त. पण खरं सांगू का, ताकद ना हातापेक्षा मनात असायला हवी. आपण मुलीच स्वतःला कमजोर समजतो आणि घाबरतो घराबाहेर पडायला. ते आधी डोक्यातून काढलं पाहिजे. मी स्ट्रॉंग आहे आणि कोणी माझं काही करू शकत नाही हे एकदा आपण स्वतःला पक्क समजावलं ना की मग आपोआप हातात पण ताकद येते. मनच जर खंबीर नसेल तर कराटेमध्ये मेडल मिळवून सुद्धा काही उपयोग नाही.” गमती गमतीत किती मोठी गोष्ट सांगून गेली ती. कराटे शिकण्याचा योग काही अजूनपर्यंत माझ्या आयुष्यात आला नाही पण तिने सांगितलेली ती गोष्ट मात्र मी अजूनपर्यंत लक्षात ठेवलीये.

या आणि इतर बऱ्याच बाबतीत ती टिपिकल मुलींसारखी अजिबात नव्हती. जरा टॉमबॉय सारखीच होती. इतर मुलींसारखं तासनतास आरशासमोर उभी राहून नटताना मी तिला कधीच पाहिलं नाही. तिला त्याचा तिरस्कारच होता म्हणा ना. “आपण जसे आहोत तसेच छान आहोत, तसंच राहायचं. कशाला उगाच तोंडावर ढीगभर मेकअप थापायचा? नुसतं झगामगा मला बघा.” असं ती नटणाऱ्या मुलींकडे बघून म्हणायची. कुठलीही गोष्ट असो, त्याकडे आधी विनोदी ढंगाने बघून त्यातलं अर्धं टेन्शन कमी करायचं हा तिचा दृष्टिकोन. आणि मग नेहमीचा ठरलेला डायलॉग, “काही नाही होत, कर बिनधास्त. एवढा विचार नको करुस.” खरं तर ती आधी श्वेताची आणि तिच्यामुळे माझी झालेली मैत्रीण, पण नंतर आमच्या दोघींचाच बॉण्ड इतका मस्त झाला की श्वेता कधी कधी गमतीत म्हणायची सुद्धा, “माझ्यामुळे ओळख झाली पण आता मलाच बाजूला काढून टाकलंय बघा यांनी. कशा कृतघ्न आहेत.” आणि खरंच श्रुतीशी माझी एवढी गट्टी झालीये याची जाणीव मला तेव्हा झाली जेव्हा तिच्या नादाने मीही श्वेताला तिच्या आडनावाने हाक मारायला लागले. आणि हेही मला श्वेतानेच लक्षात आणून दिलं की, “कॉलेजच्या ४ वर्षांत तर कधी मला अशी हाक नाही मारायचीस, हे हल्लीच काय नवीन सुरु झालंय तुझं?” त्यावर, “हमारी संगत का असर ही कुछ ऐसा है जनाब.” असं म्हणून श्रुती आपली कॉलर उडवत नेहमीच्या मिश्किल पद्धतीने हसली. आणि आम्हीही त्यावर, “बिलकुल श्रुती भाय.” असं म्हणून दाद दिली.

एकदा माझे बाबा काही दिवसांसाठी गावी गेले होते त्यामुळे माझा कसा मूड नाहीये हे मी तिला सांगत होते. बोलण्या बोलण्यात मग बाबांशी माझा किती रॅपो आहे, मी कशी एकदम डॅडीज गर्ल आहे आणि त्यांच्याशिवाय कसं करमत नाही वगैरे मी बोलत गेले. “हं… खरं आहे. माझंही असंच होतं बाबांशी, अजिबात करमायचं नाही. पण आता सवय झाली.” ती म्हणाली. “म्हणजे?” मी विचारलं. “म्हणजे ते गेल्यानंतर हळूहळू सवय झाली, करावीच लागते ना.” तिचं उत्तर. “म्हणजे ते आता तुमच्यासोबत नाहीत का?” माझा पुन्हा प्रश्न. “ही इज नो मोअर.” तिचं हे वाक्य ऐकून माझ्या काळजात गलबलून आलं, कसंतरीच झालं मला. जिचे बाबाच या जगात नाहीत तिला मी माझ्या बाबांचं आणि त्यांच्याशी माझ्या असलेल्या नात्याचं रसभरीत वर्णन करत होते, याची मलाच लाज वाटली. खूप अपराधी वाटलं. नशिबाने हे आमचं बोलणं त्यावेळी ऑफिसच्या मेसेंजरवर चालू होतं नाहीतर प्रत्यक्ष समोर असती तर माझा ओशाळलेला चेहरा लपवणं मला फार कठीण गेलं असतं. मी पुन्हा पुन्हा तिला सॉरी म्हणत राहिले आणि तिने त्यात एवढं काही विशेष नाही म्हणून सोडून दिलं. तरीही दुसऱ्या दिवशी मी श्वेताला ‘मला हे आधी का नाही सांगितलंस’ म्हणून झापत असतानाच ती नेमकी तिथे आली आणि म्हणाली, “अगं इट्स ओके अनु, तू काही मुद्दाम नाही केलंस, तुला माहित नव्हतं. आणि आपल्यातही कधी तसा विषय निघाला नाही त्यामुळे मी किंवा तिनेही तुला सांगितलं नाही. आणि आपलं मुलींचं नातं बाबांशी कसं असतं मला माहित आहे त्यामुळे तू बोलण्याच्या ओघात बोलत गेलीस, सहाजिकच होतं ते. त्याचं एवढं वाईट वाटून घेऊ नकोस. त्याला बरीच वर्षं झालीत आता आणि आम्ही सगळेच सावरलोय त्यातून. त्यामुळे असं कोणी काही बोललं तरी वाईट नाही वाटत आता.” असं म्हणून ती हसली. “ए पण तुझ्या कूल डॅडना भेटायला मला आवडेल हा, कधीतरी नक्की घरी घेऊन चल मला.” जणू काही झालंच नाही अशा थाटात ती बोलली. पण मला मात्र त्यानंतरही कितीतरी दिवस या गोष्टीबद्दल अपराधी वाटत होतं. माझे बाबा ४ दिवसांसाठी बाहेर गेले तरी मी अस्वस्थ होते आणि ही मुलगी एवढी वर्षं त्यांच्याशिवाय राहतेय या कल्पनेनेच मला कसंतरी व्हायचं.

तिच्या कॉलेज ग्रुपमधलाच एक मुलगा, जो तिचा बेस्ट फ्रेंड सुद्धा होता, गौरव. श्रुतीला मनापासून आवडायचा. आणि सगळ्या टिपिकल लव्ह स्टोरीज प्रमाणे त्याचं तिच्यावर प्रेम नव्हतं, थोडक्यात आजच्या भाषेत ती ‘फ्रेन्डझोन्ड’ झालेली होती. तिने त्याला स्पष्टपणे तसं कधी सांगितलं नव्हतं म्हणे, कारण त्याच्या बाजूनेही तसं काही वाटेल तेव्हाच आपणही बोलायचं असं तिने ठरवलं होतं. पण तोपर्यंत तर आम्ही एकमेकांचे बेस्ट फ्रेंड्स राहूच असं तिचं म्हणणं. पण त्याला आपल्याबद्दल तसं वाटत नाही, किंवा त्याला आपल्या भावना कळत नाहीत म्हणून सर्वसाधारणपणे एकतर्फी प्रेमात असलेल्या लोकांसारखं दुःखाचं रडगाणं तिने कधीच गायलं नाही. त्याकडेही ती तिच्या नेहमीच्या मिश्किल विनोदी दृष्टिकोनातूनच पहायची. “मुलांना तसंही अक्कल जरा कमीच असते गं, आणि हा तर तसाही माठच आहे. मला माहितेय ना, कॉलेजच्या पहिल्या दिवसापासून ओळखतेय मी त्याला. पण मला खात्री आहे कधी ना कधी त्याला कळेल माझं मन. तसंही याच्यासारख्या मुलाला माझ्याशिवाय दुसरं कोणी हँडल करू शकणार आहे का आयुष्यभर?” असं म्हणून तिने हसण्यावारी नेलं तरी तिचं त्याच्यावर जीवापाड प्रेम होतं हे आम्हा दोघींनाही कळलं होतं. कदाचित तिच्या म्हणण्यात तथ्य असेलही असं वाटायचं. कारण त्याला सगळ्या गोष्टीत श्रुती लागायची हेही खरंच होतं. सगळं शेअर करायला, मूड ऑफ असेल तर ऑन करायला, शॉपिंगला जायला, सगळीकडे श्रुतीच लागायची त्याला. कधी कधी वाटायचं त्याला सगळं कळतंय आणि तो फक्त तिच्या भावनांचा गैरफायदा घेतोय की काय स्वतःच्या स्वार्थासाठी? मी तिला असं एकदा बोलूनही दाखवलं तेव्हा हसत म्हणाली, “तुला काय वाटतं मला कळत नाही का? सगळं कळतं पण वळत नाही ना काय करणार. मनाची समजूत घालणं कठीण असतं.” एरवी कोणालाही ठोकून कुठेतरी फेकून देण्याची भाषा करणारी श्रुती भाय या वेळी मात्र फक्त एक प्रेमात आकंठ बुडालेली हळवी मुलगी असायची. बऱ्याचदा दोघे खूप भांडायचेही आणि तेव्हा त्याबद्दल आमच्याकडे येऊन तणतणही करायची ती. पण पुन्हा भांडण मिटून सगळं नॉर्मलही व्हायचं आणि मग पुन्हा “तुला म्हटलं ना मी, हा माझ्याशिवाय राहूच शकत नाही.” असं तिच्या नेहमीच्या स्टाइल मध्ये कॉलर उडवत म्हणायची.

तेव्हा मी नुकतीच थोडं थोडं लिहायला सुरुवात केली होती आणि मी कविता करते म्हटल्यावर तिने माझ्या मागे लागून त्याला देण्यासाठी एक रोमँटिक कविता लिहून घेतली होती. पण त्यानंतर कितीतरी दिवस ती तिच्याकडेच पडून होती. मी आपली दर चार दिवसांनी अधिरपणे, “दिलीस का त्याला? आवडली का? काय म्हणाला?” असं सारखं विचारायचे. पण तिचं आपलं एकच उत्तर, “आता नाही, योग्य वेळ येऊ दे. एवढी सुंदर कविता अशीच कधी पण देऊ का? इट हॅज टू बी अ स्पेशल डे ना.” द्यायची घाई नव्हती तर माझ्या मागे लागून एवढं घाईने का लिहून घेतलंस गं असं मी विचारल्यावर म्हणाली, “आपण आपल्या साईडने तयार असलेलं बरं, वेळ येईल तेव्हा येईल. उद्या अचानक वेळ आल्यावर मी तुला लिहायला सांगितलं असतं तर एवढ्या पटकन जमलं असतं का तुला? आणि बरं आहे ना माझ्यामुळे तुला कमी वेळात चांगलं लिहायची सवय झाली.” असं म्हणून पुन्हा खळखळून हसणं.

ऑफिसच्या वार्षिक गॅदरिंगच्या निमित्ताने तिचं अजून एक टॅलेंट समोर आलं ते म्हणजे तिचा सुरेल आवाज. काहीतरी परफॉर्म करणार आहे एवढंच तिने सांगितलं होतं आम्हाला, पण नक्की काय ते मात्र गुपित होतं. गॅदरिंगच्या दिवशी एकामागून एक होणारे परफॉर्मन्स बघताना अचानक एका क्षणी श्रुती स्टेजवर आली. तिचा मिश्किल स्वभाव आणि विनोदबुद्धी पाहता ही स्टॅण्डअप कॉमेडी सारखं काहीतरी करणार या अपेक्षेने आम्ही बघत असतानाच तिने ‘ये इश्क हाये’ हे जब वी मेट मधलं गाणं म्हणायला सुरुवात केली आणि सगळेजण शांत झाले. काही काही ठिकाणी तर चक्क श्रेया घोषालची रेकॉर्डच लावली आहे की काय असा भास व्हावा असा तिचा आवाज लागला होता. सगळ्यांनाच मंत्रमुग्ध व्हायला झालं होतं. गाणं संपल्यावर टाळ्यांच्या कडकडाटासोबतच वन्स मोअरही मिळाला. गाणं झाल्यावर ती पुन्हा आमच्यात येऊन बसल्यावरही लोक येऊन येऊन तिचं अभिनंदन करत होते. “तू कोणाकडे शिकली आहेस का गाणं?” मी कौतुकाने विचारल्यावर ती म्हणाली, “नाही गं, हे आपलं असंच आवड म्हणून.” “अगं तुझा आवाज खरंच खूप छान आहे, तू जर शिकलीस तर जादूच करशील बघ.” मी म्हटलं. “हं… बघू. विचार तर आहे डोक्यात.” असं म्हणून तिने तो विषय फार गांभीर्याने घेतला नाही. पण त्यानंतर एक मात्र झालं, ऑफिसमध्ये तिच्या नावासोबत ‘सिंगर’ जोडलं गेलं आणि आमची श्रुती भाय ‘सिंगर श्रुती’ आणि ऑफिसमधली श्रेया घोषाल म्हणून ओळखली जाऊ लागली. पण त्यामुळे तिच्या डोक्यात कधीच हवा गेली नाही, तिचं वागणं बोलणं सगळ्यांशी पहिल्यासारखंच होतं.

एके दिवशी अचानक माझ्या डेस्कवर आली आणि एक बॉक्स ठेवला. म्हणाली उघड. मी उघडून पाहिलं तर आत नाजूकसा बेल्ट असलेलं एक रिस्ट वॉच होतं. “हे काय?” मी विचारलं. “असंच माझ्याकडून.” “पण कशाबद्दल?” मला काहीच कळेना. तेवढ्यात श्वेता तिथे येऊन म्हणाली, “सांताक्लॉज झालीये ती, सगळ्यांना गिफ्ट्स देत सुटलीये. मला पण दिलंय.” “गप गं सगळ्यांना नाही.” तिला एक चापट मारून श्रुती म्हणाली. “माझ्या आयुष्यातल्या खास लोकांना फक्त. हे वर्ष माझं खूप छान गेलंय म्हणून ते सुंदर करण्यात ज्या लोकांचा वाटा आहे त्या सगळ्यांना मी अशी छोटीशी भेट दिली.” मला काय बोलावं कळेचना. तिच्या आतमध्ये एक निरागस लहान मूल दडलेलं होतं, ज्यामुळे ती मनात येईल तसं वागून टाकायची पटकन. फार विचार न करता. एखाद्याबद्दल चांगलं वाटलं तरी आणि वाईट असेल तरी, लगेच तिथल्या तिथे बोलून मोकळं व्हायचं. मनात ठेवायचं नाही.

तिच्या घरी ती, तिची लहान बहीण रेवा आणि तिची आई, जिला ती माँ म्हणायची. दोघींवरही श्रुतीचा खूप जीव होता, विशेषतः रेवा म्हणजे तिचं शेंडेफळच. मूड मध्ये आली की तिच्या गमती जमती सांगायची. रेवाचा एक बॉयफ्रेंड होता आणि रेवा त्याला कसं डॉमिनेट करते याच्या गोष्टी फार रंगवून सांगायची. विशेष म्हणजे त्यांच्या आईलाही हे सगळं माहित होतं. “वा बरंच आहे की गं तुमच्या घरी, तुझी बहीण एवढी लहान असूनही तिचा बॉयफ्रेंड वगैरे आईने ऍक्सेप्ट केलंय म्हणजे छानच. कूल आहे तुझी आई.” मी म्हटलं. तेव्हा म्हणाली, “लहान कसली गं, चांगली बारावीत आहे की. एवढी अक्कल तर असतेच. आणि तो मुलगा चांगला आहे, एकदम डिसेंट. मी ओळखते ना त्याला, नाहीतर मीच तिला त्याच्यासोबत कुठे जाऊ दिलं नसतं आधी. आणि माँचं म्हणशील तर, ती आधी अशी नव्हती. खूप कडक शिस्त होती तिची. पण बाबा गेल्यानंतर ती खूप बदलली. खूप फ्रेंडली झाली. कारण बाबा तसे होते, ते आमचे बेस्ट फ्रेंड होते, आम्ही सगळं शेअर करायचो त्यांच्याशी. ते गेल्यानंतर माँला त्यांची जागा घ्यावी लागली. पण ती तिने फक्त जबाबदाऱ्यांच्या बाबतीतच नाही तर आमच्या मनातही घेतली. आता तीच आमची बेस्ट फ्रेंड आहे, कदाचित बाबांपेक्षाही जास्त.” असं बोलताना ती कुठेतरी हरवल्या सारखी वाटली. रोखठोक बोलून समोरच्याला गार करणाऱ्या श्रुती भायच्या आयुष्यातले हे असे काही हळवे कोपरे फार क्वचितच उघडे व्हायचे. तिच्या बाबांशी असलेलं तिचं नातं, त्यांच्या आठवणींचा ठेवा, माँ आणि रेवावरचं प्रेम हे त्यापैकीच काही. आणि दुसरं अजून एक म्हणजे तिची मामे भावंडं. त्यांच्यावर रेवाइतकाच जीव होता तिचा. सतत मामाच्या घरी येणं जाणं असायचं, त्यांना आपल्या घरी घेऊन येणं असायचं. त्यांचा अभ्यास घेणं असो की त्यांची शॉपिंग किंवा फिरणं, श्रुती सगळं आवडीने करायची. एखाद्यावर प्रेम केलं की अगदी जीवापाड करणार पण जर एखादा माणूस मनातून उतरला तर त्याचा तेवढ्याच टोकाचा तिरस्कारही. जे करायचं ते अगदी झोकून देऊन, त्यात कोणतीही उणीव ठेवायची नाही हे तत्वच होतं तिच्या आयुष्याचं.

एक दिवस सकाळी आली तीच तणतणत. “काय करू मी माँचं, ऐकतच नाही ही बाई. किती जुनी झाली आहे ती स्कूटर, सारखी बिघडत असते पण हिला तीच चालवायची असते. कितीदा म्हटलं मी घेऊन देते नवीन पण नाही, हिचं आपलं एकंच. बाबांची शेवटची आठवण आहे, मी तीच वापरणार. शेवटी म्हटलं, मी एक स्कूटर घेऊन देते तुला आणि मीच मरते एकदाची म्हणजे मग माझी आठवण म्हणून तरी वापरशील.” तिला पहिल्यांदाच इतकं चिडलेलं मी पाहत होते. “अगं तुझा मुद्दा बरोबर आहे, पण त्यांनाही समजून घे ना. त्यांच्या भावना गुंतल्या आहेत त्या स्कूटर मध्ये, त्या तुझ्या बाबांना बघतात त्यात. एकदम असं ते सोडून नाही देता येणार. आणि तू हे जे बोललीस ते मला अजिबात आवडलं नाही. मरणाच्या गोष्टी कशाला करायच्या? त्यांना किती वाईट वाटलं असेल, कितीही झालं तरी तुझी आई आहे ती. जा फोन करून सॉरी म्हण त्यांना.” मी तिला समजावलं. “कसल्या भावना अनु? आणि तिच्या भावनांचाच फक्त विचार करायचा का? माझ्या भावनांचं काय? तिच्या भावना आहेत म्हणूनच एवढी वर्षं वापरू दिली ना, पण आता त्याचा पार खुळखुळा झालाय. त्याच्या रिपेरिंगवर जेवढा खर्च केलाय ना तेवढ्यातच नवीन स्कूटर आली असती. आणि प्रश्न फक्त पैशाचाही नाहीये, तिला होणाऱ्या त्रासाचा आहे. रोज तिची त्यामुळे होणारी धावपळ नाही बघू शकत मी. मला काय वाटतं याचा कधी विचार केला का तिने? आणि मला सांग, आज बाबा असते तर त्यांना तरी आवडलं असतं का तिला असा त्रास झालेला? आज ते जिथून कुठून तिला बघत असतील तर त्यांनाही तेच वाटत असेल जे मला वाटतंय.” तिच्या बोलण्यावर मी निरुत्तर झाले. “हे बघ अनु, जाणारा माणूस जातो. आपल्याला धक्का बसतो, दुःख होतं सगळं मान्य आहे. पण किती दिवस तेच दुःख कवटाळून बसायचं? कधीतरी पुढे जायला नको का? त्याच्या सोबत घालवलेले चांगले क्षण आठवा आणि हसा, आणि आता समोर आहे तो क्षण जगा ना. काल काय झालेलं किंवा उद्या काय होईल याचा विचार करत आजचा क्षण का दुःखात घालवायचा? हे असं कुढत रडत राहून स्वतःला त्रास देणं मला नाही पटत. आयुष्य एकदाच मिळालंय जगून घ्या.” आयुष्याकडे बघण्याचा साधा सोपा दृष्टिकोन होता तिचा, जे समोर येईल त्याला तोंड द्या, पण हसत हसत आनंदाने. जे गेलं किंवा मिळालं नाही त्यावर दुःख नाही करायचं.

श्रुतीला घरून लग्नासाठी मुलगा बघण्यासाठी दबाव यायला लागला तेव्हा मात्र ती खूप वैतागायची. “काय फालतूगिरी लावलीये माँने आणि तिला भर अजून नातेवाईकांची. म्हणे मला लवकर जबाबदारीतून मोकळं व्हायचंय. अरे माझ्या आयुष्याची का काशी करताय पण त्यासाठी?” “अगं पण त्यांचंही बरोबरच आहे ना, तुझ्या भविष्यासाठीच बोलतायत.” आम्ही समजवायचो. “माझं भविष्य मी ठरवलंय. मी मस्त एक फ्लॅट घेणार आहे, पनवेलजवळ. मी बघायलाही सुरुवात केली आहे. एकदा घेतला ना की तिथेच जाऊन राहणार. माझं मी कमावते, माझं मी बघेन. यांना काळजी नको.” ती ठामपणे म्हणाली. “पण म्हणजे काय तू कधी लग्नच करणार नाहीस का?” आम्ही गमतीत म्हटलं. तर म्हणाली, “अगं हे अरेंज मॅरेज वगैरे मला नाही समजत गं. असं ठरवून कसं भेटायचं कोणाला आणि २-३ भेटीत आयुष्याचा निर्णय तरी कसा घ्यायचा? बरं भेटायलाही हरकत नाही पण मुलं तरी जरा बरी असावीत की नाही? मागे एका मुलाला भेटले होते तर आधी बरा वाटला. पण मग २-३ दिवसातच याचं जानु आणि सोनू सुरु झालं. काय फालतुगिरी? अरे आताच परवा भेटलोय आपण, अजून नीट ओळखतही नाही एकमेकांना, लग्न तर दूरचीच गोष्ट. आणि याचं भलतंच काहीतरी. मी म्हटलं प्लीज, हे असलं काही आपल्याने होणार नाही बाबा.” प्रसंग कुठलाही असो, श्रुतीच्या विनोदबुद्धीला तोड नाही. आम्ही दोघी पोटधरून खो खो हसलो त्यावर. त्यानंतरही बरेच दिवस आम्ही तिला जानु सोनू वगैरे म्हणून चिडवत होतो.

तिची बिनधास्त वृत्ती प्रत्येक गोष्टीतून दिसायची. ड्राइविंग शिकल्यावर महिन्याभरातच ती एकटीने कार घेऊन सगळीकडे फिरायला लागली. ठाण्याहून तिच्या घरून आमच्या पवईच्या ऑफिसमध्ये कार स्वतः चालवून आणायची. तशातच एक दिवस आम्ही तिच्या कारमधून ऑफिस नंतर वरळी सी फेसला जायचा प्लॅन केला. ड्रायव्हरच्या बाजूला फ्रंट सीटवर बसण्याची माझी इच्छा तिने पहिल्यांदा पूर्ण केली. मुंबईच्या ट्रॅफिकमधून, खड्ड्यांमधून ती अगदी सराईतपणे गाडी चालवत होती, नवखेपणाचा लवलेशही नाही. बांद्रा वरळी सी लिंकवरून जाण्याची ती माझी पहिलीच वेळ होती. तेही रात्रीच्या वेळी तिथली सुंदर लायटिंग बघत, गप्पा गोष्टी मस्करी करत आणि गाणी ऐकत. मध्येच कोणतं तरी सॅड सॉंग लागल्यावर तिने वैतागून ते बदललं. “का का, ऐकू दे की. नाहीतरी तुझी तीच अवस्था आहे ना सध्या.” असं म्हणून मी तिला चिडवलं तेव्हा ती म्हणाली, “अजिबात नाही. मी काही रडत वगैरे नाहीये कोणासाठी. माझं प्रेम आहे त्याच्यावर आणि ही खूप सुंदर गोष्ट आहे, मी त्या गोष्टीचा आनंद घेतेय. त्याला नाही कळत, याचा विचार करून रडत का बसू? कधीतरी कळेलच त्याला आणि जरी नाही कळलं तरी मी अशी गाणी लावून रडत कधीच बसणार नाही. कारण तो माझा बेस्ट फ्रेंड आहे आणि त्याच्यासोबत घालवलेले सगळे चांगले क्षण मी आयुष्यभर जपून ठेवेन. जे आहे त्याकडे बघा ना. नाही त्यावर का रडायचं?” तेवढ्यात कोणीतरी आम्हाला ओव्हरटेक करून पुढे गेलं. “साला, थांब बघतेच त्याला.” असं म्हणून तिने जोरात गाडी पळवली. पण पुढच्याच सिग्नलवर वेग कमी केला. “जाऊ दे हँडसम होता तो, मी नंतर बघितलं. म्हटलं जाऊ दे, माफ किया तुझे.” असं म्हणून तिने डोळे मिचकावले. मिश्किल श्रुती भाय पुन्हा फॉर्म मध्ये आली होती. मग वरळी सी फेसवर जाऊन आम्ही भरपूर धमाल केली, पाणीपुरी खाल्ली, विचित्र चेहरे करून फोटो काढले. तिच्यासोबत घालवलेल्या क्षणांमध्ये, तो दिवस माझ्या आठवणीतला सगळ्यात जास्त अविस्मरणीय आणि सुंदर दिवस होता.

ती कंपनी आणि आमची जॉब प्रोफाइल आमच्या इंजिनिअरिंगच्या डिग्रीसाठी योग्य अशी नव्हतीच त्यामुळे दुसरीकडे जॉबसाठी प्रयत्न करणं चालूच होते. त्यात सगळ्यात आधी श्वेताचा नंबर लागला आणि नंतर माझा. दुर्दैवाने श्रुतीचे मार्क थोडे कमी होते त्यामुळे बऱ्याच कंपन्यांच्या इंटरव्यूला जाण्यासाठीच्या अटींमध्ये ती बसत नव्हती. त्या ऑफिसमध्ये त्या वर्षी जॉईन झालेल्या फ्रेशर्स मध्ये आम्ही तिघी आणि अजून एक मुलगा मितेश नावाचा, आम्ही चौघेच होतो. आम्ही तिघांनीही एकामागून एक राजीनामे दिल्यावर आमच्यात मागे उरली ती फक्त श्रुती, म्हणून आम्हाला खूप वाईट वाटत होतं. खरं तर अपराधी वाटत होतं. पण श्रुतीच्या गावीही असलं काही नव्हतं, किंवा आपण मागे एकटेच उरणार म्हणून ती उदासही नव्हती. उलट “लवकर इथून बाहेर पडताय ते चांगलं” हे बोलताना तिच्या डोळ्यांत आमच्याबद्दल आनंद आणि अभिमानच ओसंडून वाहत होता. आम्ही तिथून गेल्यानंतरही ती बाकीच्या सहकाऱ्यांमध्ये सहज मिसळून गेली आणि काम होतं तसंच करत राहिली, जे तिच्या जागी आम्ही असतो तर कदाचित आम्हाला इतक्या सहजासहजी जमलं नसतं. पण श्रुतीचा पिंडच वेगळा होता बहुतेक. पाण्यासारखी होती ती, ज्या भांड्यात ओतावं त्याचा आकार आणि रंग घेणारी. त्यामुळे त्याही परिस्थितीशी तिने सहज जुळवून घेतलं.

कंपनी सोडली तरी आम्ही फोनवरून संपर्कात होतोच. त्यानंतर २ वर्षांनी माझ्या वाढदिवसाला तिने नेहमीप्रमाणे विश करण्यासाठी फोन केला. त्यावेळी माझ्या वैयक्तिक आयुष्यात बरीच उलथा पालथ झालेली असल्यामुळे मी काही वाढदिवस साजरा करायच्या मनस्थितीत नव्हते. तिला जसं हे कळलं तशी ती लगेच म्हणाली, “आपण भेटूया चल आज. कुठे येतेस बोल.” आणि ती चक्क संध्याकाळी ऑफिस सुटल्यावर गोरेगावला आली. ठाण्याला राहत असूनही मला जवळ पडावं म्हणून ती एवढ्या लांब आली. आम्ही एकत्र जेवलो, खूप गप्पा मारल्या, केक कापायची फॉरमॅलिटी म्हणून चक्क छोटी पेस्ट्री कापून वाढदिवस साजरा केला. त्या दिवशी तिच्या सोबत मी पहिल्यांदा आयुष्यात ड्रिंक घेतली आणि सोबत कशाला काय म्हणतात, काय, कसं आणि किती प्रमाणात घ्यायचं वगैरे गोष्टींचं ‘नॉलेज’ सुद्धा. तिच्या नुसत्या भेटण्यात किंवा तिच्या असण्यातच काय जादू होती कोण जाणे पण मी सगळं दुःख विसरून गेले आणि वाढदिवसाचा पूर्ण आनंद घेतला. पण तिच्या बोलण्यात मात्र काहीतरी चुकल्यासारखं वाटत होतं. “आणि बाकी काय, गौरव काय म्हणतोय?” मी गप्पांच्या ओघात विचारलं. “मस्त मजेत आहे, तो त्याच्या आयुष्यात, मी माझ्या.” “म्हणजे? तुम्ही बोलत नाही का?” मी आश्चर्याने विचारलं. “नाही, असं काही नाही. बोलतो की.” एवढंच उत्तर तिने दिलं. मला काहीतरी खटकलं पण मग तिने विषयच बदलला आणि पुन्हा काही काढला नाही. मीही गप्पांच्या नादात विसरून गेले.

त्यानंतर काही दिवसांनीच तिचा फोन आला, “मी लग्न करतेय.” माझ्यासाठी हा खूप अनपेक्षित धक्का होता. “काय? कधी? कोणाशी?” मी प्रश्नांचा भडिमार सुरु केला. “अगं हो हो हळू. सांगते. निलेश आहे त्याचं नाव.” “निलेश, म्हणजे?” मी गोंधळून पुढे काही बोलणार एवढ्यात ती म्हणाली, “अरेंज मॅरेज. माँच्या मैत्रिणीचा मुलगा आहे.” हा माझ्यासाठी दुसरा धक्का होता. “अगं पण तू तर म्हणालेलीस की अरेंज मॅरेज वगैरे….” मला नक्की काय बोलावं तेच सुचत नव्हतं. ती हसून म्हणाली, “हो पण शेवटी माँ वर जबाबदारी आहे ना गं, तिला एकटीला सगळ्या जबाबदाऱ्या पार पाडायच्या आहेत. तिला पण मोकळं होऊ दे त्यातून. आणि मी भेटले त्याला, आम्ही थोडे दिवस डेट केलं. चांगला वाटला मला तो, तेव्हाच मी निर्णय घेतलाय.” मला अजूनही हे सगळं पचनी पडत नव्हतं. तरीही मी म्हटलं, “बरं. काँग्रेट्स. पण काय गं शहाणे त्या दिवशी भेटलो होतो तेव्हा का नाही सांगितलंस गं हे.” तिने हसून म्हटलं, “म्हणूनच आता सांगतेय ना, सगळ्या फ्रेंड्सना आताच सांगतेय. तेव्हाच तुला पण सांगितलं.” “सगळ्या?” असं जेव्हा मी विचारलं तेव्हा तिला माझ्या बोलण्यातला रोख कळला की काय कोण जाणे. पण “हो सगळ्या.” एवढंच बोलून आता घाईत असल्याचं सांगून तिने फोन ठेवला.

कदाचित मी गौरवचा विषय काढेन असं तिला वाटलं असेल, कदाचित त्या दिवशीही हेच सगळे प्रश्न निघतील म्हणून तिने मला तेव्हा सांगितलं नव्हतं की काय कोण जाणे. पण मी तिला पुन्हा गौरव बद्दल काहीच विचारलं नाही, तिनेही स्वतःहून काहीच सांगितलं नाही. माझ्याकडून त्याच्यासाठी लिहून घेतलेल्या कवितेचं तिने काय केलं तेही देवच जाणे. तिचं लग्न ठरलंय याचा मला मनापासून आनंद होताच पण त्या दिवशीच्या बोलण्यात नेहमीची श्रुती, आमची श्रुती भाय नव्हती असं उगाच वाटलं. लग्नाला आहेर किंवा पुष्पगुच्छ आणू नये असं लिहिल्यामुळे तिला काय द्यावं हा प्रश्नच होता माझ्यासमोर. आणि मग अचानक आठवलं आणि मी बाबांना सोबत घेऊन लग्नाला गेले. रिसेप्शनला स्टेजवर चढल्यावर बाबांशी ओळख करून दिल्यावर “ओह काका” असं म्हणून ती पटकन पाया पडायला खाली वाकली. “हेच माझे कूल डॅड, तुला भेटायचं होतं ना.” असं मी तिला म्हटल्यावर तिने फक्त माझा हात घट्ट धरला आणि “थँक्स” एवढंच म्हणाली.

लग्नानंतर काही दिवसांतच ती नवऱ्यासोबत अमेरिकेला निघून गेली. आमची भेट काही झालीच नाही. पण त्यानंतर मात्र तिने मागे वळून पाहिलं नाही. तिकडे जाऊन एमएस पूर्ण केलं, मग चांगल्या जॉबलाही लागली. आम्ही दोघीही आपापल्या व्यापात अडकून गेल्यामुळे पहिल्यासारखं नियमितपणे संपर्कात राहणंही जमलं नाही. तिची बहीण सुद्धा कालांतराने शिक्षणासाठी तिथेच गेली आणि नंतर तिने तिच्या आईलाही तिकडेच बोलवून घेतलं कायमचं. नुकतंच तिने तिचं यू ट्यूब चॅनेलही सुरु करून त्यावर तिच्या गाण्याचे व्हिडीओ टाकायला सुरुवात केली आहे हे बघून खूप बरं वाटलं. मध्ये मध्ये कधीतरी व्हॉट्सअँपवर बोलणं होतं आमचं, पण फार क्वचित. काळाबरोबर, परिस्थितीबरोबर माणसं बदलत जातात हे तत्व तिलाही लागू पडतंच. पण तरीही कधीतरी फेसबुकवर तिचा बंजी जंपींगचा व्हिडीओ पाहिला किंवा कधीतरी “काय मग कोणी हँडसम मुलगा पटवलास की नाही?” असा तिचा व्हॉट्सअँपवर मेसेज पाहिला की त्यातून आमची जुनी श्रुती भाय अजूनही कुठेतरी आहे याची जाणीव होते आणि समाधान वाटतं.

मला सुद्धा कधी कोणी “तू कसली बिनधास्त आहेस गं” असं म्हटलं की आवर्जून तिची आठवण होतेच. कारण माझ्यात हा बिनधास्तपणा तिच्याकडूनच आलाय, जरी तिच्यासोबत प्रत्यक्ष घालवलेला काळ खूप थोडा असला तरीही. काय करणार, “श्रुती भाय के संगत का असर ही कुछ ऐसा है जनाब.” जेव्हा जेव्हा वरळी सी फेस किंवा सी लिंक वरून जाण्याचा योग येतो तेव्हा त्या सगळ्या आठवणी पुन्हा जाग्या होतात. सी लिंक म्हणजे श्रुती असं समीकरणच पक्कं बसलंय माझ्या डोक्यात. आपण सगळ्यांनी मिळून आपली कंपनी काढूया, रोड ट्रिप करूया, गोव्याला जाऊया, नाईट आउट करूया, या आणि यासारख्या असंख्य राहून गेलेल्या प्लॅन्सची आठवण येते तिथे गेल्यावर. पण ते आठवून डोळ्याच्या कडा ओलावू देत नाही मी. कारण जे राहून गेलं किंवा मिळालं नाही त्यापेक्षा जे मिळालंय त्याचा आनंद घ्यायला तिनेच शिकवलंय. उलट जर असं काही आठवून मी रडतेय म्हटलं तर माझ्यावरच भडकेल ती. त्यापेक्षा तिच्यासोबत घालवलेले ते क्षण आठवूनच एकटीच हसते मी आणि खूष होते. जिने पहिल्यांदा आयुष्यात ड्रिंक्स घ्यायला शिकवलं तिनेच ड्रिंक्स सारखंच आयुष्यात कोणत्या आठवणींचं प्रमाण किती आणि कसं ठेवायचं हेही शिकवलंय आणि ते मी पाळतेय. कारण प्रमाण चुकलं तर नशा आणि मजा कशी येणार? ड्रिंक्सची आणि आयुष्याचीही..

-अनुया

Advertisements

तगमग

आज नव्हतास तू…. गेले २-३ दिवस सतत येत होतास, माझ्याजवळ. संततधार, अविरत कोसळत होतास आणि आज… आज अचानक थांबलास. सकाळी नेहमीप्रमाणे मी उठले, तू तसाच असशील असं गृहीत धरून. पण तू नव्हतास. मग पूर्ण दिवसभरही नव्हतास. अचानक… कुठेतरी अदृश्य झाला होतास.

आणि मग सगळंच चुकल्यासारखं वाटायला लागलं.

नक्की काय चुकतंय? तुझं नसणं? की तुझं असणंच?

तुझ्या नसण्याची आधी सवय होती, तू नव्हतासच. सगळं नीट चाललं होतं. मग अचानक एक दिवस तू आलास, थोडा शिडकावा केलास. बरं वाटलं, प्रसन्न करून गेलास सगळं. तरीही सगळं ठीकच चाललं होतं. पण मग पुन्हा आलास एकदा, मग अजून एकदा आणि मग येतच राहिलास. सतत रोज. आणि प्रत्येक वेळी तसाच शिडकावा करत राहिलास, आनंदाचा, प्रसन्नतेचा. सगळी दुःख, सगळ्या यातना, जखमांवर हळुवार फुंकर घालत, बरसत राहिलास. माझ्या कोषातून बाहेर पडायला भाग पाडलंस मला, तुझ्याशी बोलायला, संवाद साधायला लावलंस, नव्या अनोळखी वाटांवरून चालायला शिकवलंस. तुझ्या सरींत चिंब होऊन भिजायला लावलंस. आणि मी भिजत गेले, माझ्याही नकळत…. गुंतत गेले.

का? कारण तूच एकटा मला समजून घेऊ शकतोस असं वाटलं मला. तू नसताना आतुरतेने वाट पाहत असते मी तुझी. तुला खूप काही सांगायचं असतं, खूप काही बोलायचं असतं तुझ्याशी. मन मोकळं करायचं असतं. तुला त्याने काहीच फरक पडत नाही हे माहित आहे मला, पण तरीही मला तुला ते सांगायचं असतं आणि फक्त तुलाच सांगायचं असतं. आणि तूही ते ऐकून घेतोस शांतपणे, माझं मन हलकं होईपर्यंत. कधी बोलतोस, कधी नाही. बोललास तरी माझ्यासारखं नाही बोलत, मोजून मापून बोलतोस. तुझी सगळी गुपितं मात्र स्वतःजवळ ठेवतोस, लपवून. पण तरीही जे काही बोलतोस की त्याने बरंच वाटतं. आणि नाही बोललास तरीही…. तुझ्या नुसत्या असण्यानेच बरं वाटतं. तुझं अस्तित्वच इतकं सुखावह आहे की त्यापुढे बाकी सगळ्या गोष्टी झाकोळून जातात. 

आलास की एकदमच येतोस… सतत. जणू काही इथलाच वाटावास असा. किंवा कदाचित माझाच वाटावास असा… माझा हक्काचा. आणि मग अचानक एक दिवस निघून जातोस, जसं काही कधी आलाच नव्हतास असा. एका क्षणी असा वागतोस जणू काही माझ्याशिवाय तुला दुसरं काहीच दिसत नाही, पण दुसऱ्याच क्षणी असा वागतोस जणू काही मी तुझी कोणीच नाही. एकदम अनोळखी, परका वाटतोस तेव्हा. तुझं कायमचं असणं गृहीत धरून मी जगायला लागल्यावर असं अचानक तुझं निघून जाणं कसं स्वीकारायचं मी? आणि जर जायचंच होतं तर अशी सवय का लावलीस तुझ्या असण्याची, बरसण्याची, भिजण्याची आणि भिजवण्याची. आधीचा रखरखीत उन्हाळाच राहू द्यायचास ना, सवय झाली होती मला घामाच्या धारांमध्ये भिजण्याची. तुला त्यात नसेल काहीच वेगळं वाटत, कदाचित तुझ्यासाठी नेहमीचंच असेल हे. कधीही येणं, वेळी अवेळी बरंसणं, कधी इथे कधी तिथे. कोणालाही भिजवणं, जुन्या आठवणीत रमवणं. तू कित्येक वेळा, कित्येक जणांशी हे खेळ खेळले असशील. तुझ्यासाठी माझ्यासारखे असंख्य असतील….. पण… पण माझं काय? माझ्यासाठी तू एकच आहेस, एकटाच….. एकमेव. कारण माझ्या एकटेपणालाही तुझ्या सहवासाचा सुगंध लागला आहे….आणि तो खूप आतपर्यंत झिरपलाय…. खोलवर. इतका की वेगळा करताच येणार नाही असा…  माझ्या अस्तित्वाचाच एक भाग असल्यासारखाच.

तू कायमचा इथे माझ्याजवळ राहणार नाहीस हे माहित आहे, तुझ्यावर माझा एकटीचा हक्क नाही हेही माहित आहे, पण तरीही…..असा अचानक जाऊ नकोस. आधी भिजवून, चिंब करून, तुझ्या सरींची सवय लावून मग असं कोरडं करून नको जाऊस. क्षणभर सोबत करून नंतर दीर्घकाळाची अनामिक, अस्वस्थ अशी हुरहूर लावून नको जाऊस. तू थांब इथेच, माझ्याजवळ. किती वेळ?? माहित नाही.. पण थांब…अजून थोडा वेळ.

मी सतत उचंबळत असते लाटेसारखी, बेभान होऊन, झोकून देऊन. कधी वर-खाली, पुढे-मागे, कधी बेफाम, कधी हळुवार अशी. पण तू मात्र…. तू मात्र किनाऱ्यासारखा असतोस, एकाच जागी. शांत, निश्चल, स्तब्ध. मला अधून मधूनच भेटतोस, पण तेवढ्या काही क्षणांच्या भेटीतही एक समाधान मिळतं, तृप्ती मिळते. पण तरीही पुन्हा भेटीची ओढ असते. त्या ओढीमुळेच की काय, मी सतत अशी अस्थिर, बेभान असते. कदाचित माझ्या या अस्थिरपणामुळेच की काय तू फक्त अधूनमधूनच असा भेटतोस मला? तुझा कायमस्वरूपी सहवास मिळण्यासाठी मला माझं हे बेभान वागणं सोडावं लागेल कदाचित. तुझ्यासारखंच स्थिर, स्तब्ध, शांत व्हावं लागेल. हे लाटेसारखं वर खाली उचंबळणं सोडून नदीसारखं संथ, धीरगंभीर व्हावं लागेल का? तेव्हाच मला तुझ्यात पूर्णपणे सामावून जाता येईल. मला तुझ्यात विलीन व्हायचंय. कायमचं तुझं होऊन राहायचंय.

तू बरस, आणखी थोडा… पाना-फुलांवरून, झाडांवरून, छपरांवरून, इमातींवरून, ओघळून, ओथंबून ये. तू कोसळ असाच…. तना मनावर, श्वासांवर, विचारांवर, शब्दांवर, भावनांवर, जुन्या आठवणींवर, नव्या स्वप्नांवर…. थेंबा थेंबाने कोसळत राहून असाच राज्य कर. चिंब भिजवून टाक…. सगळ्या दुःखांना, शंका कुशंकांना, अस्वस्थतेला, भितीला. असाच बरसत राहा…. अखंड… बोलत राहा, ऐकत राहा…. सगळ्या गुजगोष्टी, गप्पा, गुपितं, सगळी घुसमट, कोंडमारा, बाहेर पडेपर्यंत, सगळी मनं हलकी, मोकळी होईपर्यंत. तू अजून थोडा बरस….. मी बेभान होऊन भिजेपर्यंत, उचंबळेपर्यंत, माझं मन तृप्त होईपर्यंत, सगळी अस्थिरता जाऊन मी स्थिर होईपर्यंत. माझ्यातली मीच मला पूर्ण सापडेपर्यंत, तुझ्यासारखीच मी निश्चल, शांत, संथ होईपर्यंत. मग तुझे दोन्ही हात उघडून घे मला तुझ्या मिठीत, कुशीत…. तुझ्यामध्ये सामावून घेण्यासाठी, तुझ्याशी एकरूप होण्यासाठी. पण तोपर्यंत थांब इथेच… असाच रोज, सतत, दिवस रात्र…..अविरत, अविश्रांत कोसळत राहा. माझ्यासाठी, माझ्याजवळ. अजून थोडा वेळ…. अजून थोडा.

-अनुया